16 februari 2015

Dominant baasje!

Bob* heeft een afspraak met mij, waarbij we de conflicten op zijn werk bespreken. Nou, in die zin dan dat hij meestal het conflict heeft met een collega. Hij is het nu wel zat, die baan en heeft in de afgelopen twee jaar zijn buik vol gekregen van die collega’s. ‘Handig’ als de banen nou niet echt voor het opscheppen liggen!

Dat is ook de eigenlijke reden waarom hij wil praten. Hij beseft zich terdege dat hij in de gevarenzône is beland. Hij komt geagiteerd binnen, gaat zitten en steekt meteen van wal. Een kwartier is hij bezig al zijn gal te spuwen en als hij klaar is, drinkt hij in een keer het glas water voor hem leeg, kijkt mij aan met de blik ‘los het maar op, ik ben het zat’ en leunt achterover.

Ik zie de uitdaging recht voor me, voel het ook aan mijn nekhaartjes en reageer: “Ik voel mij net een collega van je!” Vervolgens geef ik hem even stevig repliek op zijn belachelijke houding en zijn opgewonden gedoe. Ik vertel hem dat ik mij klein voel worden onder zijn verbale geweld. Hij kijkt mij kwaad aan, “ik snap er niks van”.

Zonder hem de kans te geven opnieuw het riool open te trekken, zeg ik hem: “Dit is precies wat je bij mij oproept” en wacht op het effect.
“Ja” zegt hij, “je reageert net als mijn collega’s. En als ik daar dan wat zeg, ontploffen ze!”

Na mijn uitleg over mijn reactie kalmeert Bob en we besluiten eens te kijken naar zijn voorkeurstijl qua handelen en gedrag.

Met een kort vragenlijstje gebaseerd op Jung, komt in de terugkoppeling zijn dominante houding naar voren, terwijl hij die positie in het geheel niet kan waarmaken. Hij ‘zendt’ alleen maar, zonder zich af te vragen of zijn boodschap wel aan- en overkomt. In zijn gedachten is hij alweer mijlen vooruit, terwijl zijn collega’s zijn tempo amper kunnen bijbenen. Hij loopt letterlijk voor de troepen uit. Van ‘elkaar verstaan’ is geen sprake meer.

Met praktische oefeningen voor ademhalingsregulatie en het tot rust brengen van zijn snelle oordeelsvorming, ontstaat er voor Bob ruimte om het effect van zijn voorkeurstijl nader te bekijken en alternatieven op hun praktische effectiviteit zelf te testen.

Hij leert zijn dominante voorkeurstijl in te zetten alleen daar waar het nuttig is. In alle overige gevallen zal dominantie zijn inzicht ondersteunen en strategisch voordeel bieden aan anderen die, werkend in zijn richting, menen zelf sturend invloed te hebben uitgeoefend. Voilà.

Blijkt dominante Bob toch onvermoede, dienende talenten te bezitten!

*alias

E-Mail This Post/Page Print deze pagina