In ons kennismakingsgesprek willen George en ik bespreken of loopbaancoaching wellicht interessant is voor George. Hij is 42 jaar en heeft de indruk dat hij de afgelopen 20 jaar steeds opnieuw het wiel heeft moeten uitvinden: “Als ik begon in een nieuwe baan, ontdekte ik eigenlijk vrij snel dat het werk op zich wel aardig was, maar dat ik er voor mijzelf niet dàt uit kon halen wat ik graag wilde. Ik miste noem het maar een soort ‘heilig vuur’, waar ik dat bij andere mensen om mij heen wel zag. Het frustreerde en frustreert mij enorm. Ik ben altijd een zoeker gebleven. En ik word er doodmoe van.”

Hij zakt onderuit, heeft alles er uit gegooid. Hij ziet er inderdaad moe uit.
Ik laat het even stil worden, heb met hem te doen. Dan vraag ik hem naar de verschillende banen die hij heeft gehad en vervolgens wat hij aan belangrijkste waarden van thuis heeft meegekregen.
En ja hoor, als een repeteergeweer lepelt hij al zijn functies op. Alles wordt direct weer afgedaan als niet zo veelbetekenend. En dan vervolgt hij: “Mijn vader legde de lat altijd hoog; altíjd! Ieder proefwerk, ieder rapport, ieder schooljaar. Een ongelofelijke perfectionist. Wat heb ik daar last van gehad. Tot op de dag van vandaag kan ik er geen gesprek met hem over voeren. En dat doet pijn.”

We vervolgen ons gesprek over de manier waarop we ‘geprent’ worden door onze ouders, over verdedigingsmechanismes en rebellie. Over het ‘je eigen weg zoeken’. Over ‘hulp vragen’. Lastige onderwerpen voor George.

Maar hij zal het gaan redden. Hij beseft het zelf nog amper, maar hier liggen zijn diepe wensen om eindelijk zichzelf te bevrijden en niet vanuit opgelegd perfectionisme, maar vanuit diep brandend verlangen naar zijn eigen heilige vuur mooi werk te mogen gaan creëren.

Een mooie uitdaging; voor hem èn voor mij.

E-Mail This Post/Page Print deze pagina