8 september 2011

Boze onmacht

Bij de intake met Bianca* (waarover eerder al een blog) kwam haar CV ter sprake. Een bonte verzameling van banen die zij had vervuld over een periode van pakweg 10-12 jaar. Niet dat ze de ene keer in de baan in de mode had of in een volgende in een heel andere branche, het bijzondere bij haar was meer dat zij om de maximaal twee jaar weer bij een volgende werkgever in dienst was getreden. Het sprong mij als het ware van het papier tegemoet.

In het gesprek legde ik dit aan haar voor.

We namen de banen een beetje door. Eigenlijk vond ze het niet leuk. Ik vroeg haar, waarom ze zo ‘hoekig’, gesloten tegenover mij zat. Ze leek mij wat bozig. En ja, dat was het precies. Het eerste jaar ging het allemaal prima in haar werk, werd ze gewaardeerd om haar inbreng. Maar daarna kantelde het oordeel en werd ze een pain-in-the-ass. Meningsverschillen, discussies, ruzie. Met weer een exit als gevolg.
Maar zei ze, ‘ik heb er een oplossing voor gekozen om van die lui af te komen. Ik vertrek gewoon voordat zij mij willen lozen.’ ‘Tja’, zei ik, ‘alleen het effect is wel hetzelfde. Je bent je baan kwijt!’
Tegenover mij trok het verdriet over haar gezicht. Ze erkende dat het haar blijkbaar niet lukte, om de baas te overtuigen van haar standpunten.

Zat het hem in haar kwaliteit ‘overtuigen’? Geenszins.
In de coaching werd het haar wel duidelijk, dat zij eigenlijk  met ‘een dubbele opdracht’ voor zichzelf aan een nieuwe baan begon: Aan de ene kant de inzet van haar vakdiscipline als ontwerper en bouwer van it-oplossingen, aan de andere kant haar diepgevoelde wens om als consultant oplossingen te vinden die aansloten op wat de mensen in de betreffende organisatie echt nodig hadden.

Dit inzicht heeft Bianca enorme rust gebracht, haar op het spoor gezet van het zich ontwikkelen als consultant door hierin aan de studie te gaan, haar wensen in de sollicitatie direct op tafel te leggen en zo in goede afstemming haar nieuwe baan zorgvuldiger uit te kiezen.

E-Mail This Post/Page Print deze pagina