Mijn cliënt Tim* vertelt over zichzelf: “Ik zet iedereen op een voetstuk;
ik zie enorm op tegen wat anderen allemaal bereiken. Zelf doe ik er niet zo toe. Ik zit mijzelf weg te cijferen, ik krijg er steeds meer last van en ik durf gewoon niets meer. Het gebeurt privé veel minder, maar op mijn werk..
En na afloop, als ik weer mijn mond niet heb open getrokken, zit ik op mijzelf te foeteren. Ik wil het niet meer, maar wat moet ik er aan doen?”

Ik vraag Tim, waar zijn winst zit om zijn collega’s iedere keer maar weer boven zichzelf uit te laten torenen. Hij vindt het een moeilijke vraag.
We besluiten tot een rollenspel: Ik laat het hem letterlijk voelen door hem op de grond te laten zitten,vanuit de hoogte op hem neer te kijken en hem uit te nodigen mij te vertellen waarom hij het zo fijn vindt mij op dat voetstuk te zetten.
Na een lange stilte volgt het: “Ik zit lekker in jouw schaduw, ik hoef hier niets. Ik ben niet verantwoordelijk. Bijzonder eigenlijk: Iedereen kijkt over mij heen en dat voelt wel zo veilig!”

We bespreken deze oefening na. Het wordt Tim duidelijk, dat hij - om gezien te willen worden - uit zijn zelf opgeworpen schaduw dient te stappen: Zichtbaar worden om gezien en gehoord te worden.

We wisselen in het rollenspel van positie om het verschil te voelen. Ik laat hem op zichzelf (mij) neerkijken. Het emotioneert hem en hij trekt mij omhoog: “Dat hoeft niet jôh, je mag er zijn. Doe je verhaal !”

*) Namen in mijn coachblog zijn gefingeerd.

Via de contactpagina kun je mij volgen op twitter: @pauleykenduyn

E-Mail This Post/Page Print deze pagina